0

കട്ടില്‍


മുഷിഞ്ഞ വിരി.
പ്രേമവും വികാരവും
അതില്‍ കെട്ടുപിണഞ്ഞാടിയിരുന്നു.

ഒഴിഞ്ഞ മദ്യക്കുപ്പി.
ലഹരിയുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗം
അത്‌ പകര്‍ന്നിരുന്നു.

വെളുത്ത ഒരു പാവപ്പട്ടിക്കുട്ടി.
പാവയായി മാറുന്നതിനു മുന്‍പ്
ചെറുതായി കുരച്ച്
അതിവിടെ മുഴുവന്‍
ഓടി നടന്നിരുന്നു എന്നുറപ്പാണ്‌.

കട്ടിലിനടുത്ത് കുമിഞ്ഞുകൂടിയ
പാഴ്ക്കടലാസുകള്‍, പൊതികള്‍,
തുണിക്കഷ്ണങ്ങള്‍.
സുഖാലസ്യത്തില്‍ എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍
മടിച്ച് കട്ടിലില്‍ തന്നെ കിടന്നതിന്റെ
അവശിഷ്ടങ്ങളാണവ.

അടച്ചുപൂട്ടിയ സ്യൂട്കേസ്.
ഇവിടെയനുഭവിച്ച സന്തോഷം
മുഴുവനും കെട്ടിപൊതിഞ്ഞ്
അതിലടക്കിയിരിക്കുകയാണ്.

മുറിയില്‍ നിറഞ്ഞിരുന്ന
ആനന്ദത്തിന്റെ ഉടമയെവിടെ ?
വിരി പോലെ മുഷിഞ്ഞുവോ ?
മദ്യം പോലെ ഒഴിഞ്ഞുവോ ?
പട്ടിക്കുഞ്ഞുപോല്‍ പാവയായോ ?
പാഴ്ക്കടലാസു പോലെറിയപ്പെട്ടോ ?

പെട്ടിയില്‍ നിറച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന
സന്തോഷം എടുക്കാനായി വരുമായിരിക്കും.

എന്നെങ്കിലും.

0

നമുക്കിടയ്ക്ക്


നമുക്കിടയ്ക്കൊരു ഫോണ്‍കോള്‍,
ചെറുനേരം, കരള്‍ദൂരം.
നമുക്കിടയ്ക്കിരു വേനല്‍
ഒരു വര്‍ഷം, ഒരു ശൈത്യം.
നമുക്കിടയ്ക്കലയാഴി,
അതിഭീമം, അപ്രാപ്യം.
എന്നുടെ നീറും പ്രണയം
നിന്നുടെ നിസ്സംഗതയും.

0

ചേച്ചി തന്ന സഞ്ചി


ചേച്ചി തന്നയച്ച സഞ്ചിയിൽ
ഒരു പാത്രം സാമ്പാർ,
ഒരു തോരൻ, ഉപ്പിലിട്ടത്‌,
ചില മധുരങ്ങൾ, പല വറവുകൾ,
കുറച്ച്‌ നിവേദ്യം.
ചേച്ചി തന്നയച്ച സഞ്ചിയിൽ
നിറയെ സ്നേഹം, ഏറെ വാത്സല്യം.

0

മഞ്ഞുമലയാളം


രാവില്‍ മെല്ലെപ്പൊഴിയുന്ന
മഞ്ഞിനൊച്ച.
ഇലയില്ലാച്ചില്ലകളില്‍
തട്ടിത്തടഞ്ഞടര്‍ന്നുടഞ്ഞ്
മണ്ണു തൊടുന്ന വെണ്‍മഞ്ഞ്.
ഉരുകാതെയലിയാതെ
പുതപ്പായി നിലത്ത്.
പുലര്‍ച്ചെ
മഞ്ഞില്‍ പൂണ്ട കാലുകള്‍.
മഞ്ഞില്‍ തട്ടിത്തെറിച്ച
വെട്ടമേറ്റടയുന്ന മിഴികള്‍.
മഞ്ഞുപൂക്കള്‍ പെയ്ത് മൂടുന്ന
രോമക്കുപ്പായം.
മേല്‍പ്പുരകളുടെ അരികുകളില്‍
എപ്പോഴും വീഴാമെന്ന്
പേടിപ്പിക്കുന്ന അറ്റം കൂര്‍ത്ത
മഞ്ഞുവാളുകള്‍.
കല്ലുപാകിയ നടപ്പാതമേല്‍
നേര്‍ത്ത പാടയായി
ഉറഞ്ഞ വെള്ളം.

എന്നിലൂടെ മഞ്ഞിനെയുറ്റുനോക്കുന്ന
മഞ്ഞു കാണാത്ത പിന്‍തലമുറകള്‍.
മഞ്ഞുവീഴാത്ത നിലങ്ങളിലുയിര്‍ത്ത
മിണ്ടാട്ടം നിലച്ച
എന്റെ തായ്മൊഴി.
മഞ്ഞുപരപ്പില്‍ പകച്ച്
മൊഴിയറ്റ് ഞാന്‍.
മഴക്കിനാവ് കണ്ട്‌
എന്നിലുറങ്ങുന്ന അമ്മമൊഴി.

7

കൈകോര്‍ത്ത്


എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ നീ
ഒരു പര്‍വ്വതാരോഹണത്തിന്‌ കൊണ്ടുപോവുക.
അവ പറന്ന് മേഘങ്ങളെ സ്‌പര്‍ശിക്കട്ടെ.

താഴ്‌വരയില്‍ നിന്നുന്നതങ്ങളെ
നമുക്കൊന്നിച്ച് വീക്ഷിക്കാം.
എന്റെ കൈ പിടിച്ച് നീയെന്നെ നയിക്കുക.
നിലാവില്‍ നാം മലകയറുന്ന
ഈ രാത്രിയില്‍ ഹൃദയം തുറന്ന്
മതിമറന്ന് പാടാനായി ഒരു പുതിയ ഗീതകം
നീയെന്നെപ്പഠിപ്പിക്കുക.
പാറകളും, ഉരുളന്‍ കല്ലുകളും ചരിവുകളും
കടന്ന് നാം മുന്നേറുന്നു.
കാലിടറി ഞാന്‍ വീണുവെന്നാല്‍
നീയെന്റെ മുറിവുകളില്‍ തലോടുക.
മൂകരാത്രിക്ക് നാം കാതോര്‍ക്കുന്നു.
ഇരുണ്ട മരങ്ങളും തിളങ്ങുന്ന താരങ്ങളും
നമ്മുടെ കണ്‍കളില്‍ നിറയുന്നു.
ഭീതികളുടെ കൊടുമുടികളെ
നാമൊന്നിച്ച് കീഴടക്കുക.

പര്‍വ്വതത്തിന്റെ നിറുകയില്‍, എന്റെ പ്രേമമേ,
ഒരു ചുംബനത്താല്‍ നീയെനിക്ക് ശ്വാസമേകുക.
ശിഖരങ്ങളില്‍ ആഞ്ഞു വീശുന്ന
ശീതവാതങ്ങളില്‍, എന്റെ പ്രണയമേ,
നാം പരസ്പരം അഭയസ്ഥാനങ്ങളാവുക.

മലമുകളില്‍ ഉദയത്തിന്‌ കാത്തിരുന്ന്
മെല്ലെപ്പരക്കുന്ന ഇളവെയിലില്‍
നാം നിര്‍വൃതികൊള്ളുക.

പിന്നെ നമുക്ക് തിരികെ നടക്കാം.
കൈകോര്‍ത്ത്. ഒന്നിച്ച്.
വളഞ്ഞിറങ്ങുന്ന വഴികളിലൂടെ.
പന്തലിച്ച വൃക്ഷച്‌ഛായകള്‍ക്കടിയിലൂടെ.
പാറകള്‍ക്കു മുകളിലൂടെ.
ചരിവുകളിലൂടെ.
താഴേക്ക്, താഴേക്ക്, താഴേക്ക്.
നാമിരുപേര്‍ക്കും വീടെന്ന് വിളിക്കാനാവുന്ന
ഒരിടത്തേക്ക്..

4

ഒച്ചുകളുടെ ഉത്സവം (ചിന്തിച്ചുകൂട്ടല്‍ )


മഴ കുതിര്‍ത്ത കോണ്‍ക്രീറ്റ് നടപ്പാതയില്‍
പാതിരാത്രിയില്‍ നൂറുനൂറൊച്ചുകള്‍.

അതിമനോഹരം ചുരുളിച്ച തോടുകള്‍,
അവകളേന്തുന്ന സ്നിഗ്ധമാം മേനികള്‍.

പാതവക്കത്തെ വിദ്യുത്‌വിളക്കൊളി
വീണു മിന്നുന്ന കുഞ്ഞുപൊന്‍കട്ടകള്‍.

വഴിയിലങ്ങിങ്ങു കൂട്ടമായ് നീങ്ങുവോര്‍
വഴിനടക്കാരെ ഗൌനമില്ലാത്തവര്‍.

ഇഴുകിയൊന്നായലിഞ്ഞിണ ചേരുവോര്‍
ശുഭരതോത്സവമാചരിക്കുന്നവര്‍.

രാത്രി, നിര്‍ത്താതെ പെയ്യുന്ന മാരിയും,
വഴിവിളക്കുമീയുന്മത്ത സംഘവും

അവിടെ നോക്കി ഞാന്‍ നിന്നുപോയ് ; മോഹനം
പ്രകൃതി കാട്ടുന്ന ദൃശ്യജാലങ്ങള്‍ ഹാ!

( ഇനിമയോലുന്ന യൌവ്വനാനന്ദമേ
മനമുടക്കി നില്‍പ്പിന്നു ഞാന്‍ നിന്നിലായ്. )

മഴയിരച്ചാര്‍ത്തു വീണ്ടും. ആ നില്പു വി-
ട്ടൊടുവില്‍ ഞാനെന്നകം പൂകി നിദ്രയായ്.

(കനവിലെല്ലാം വസന്തം സുഗന്ധവും
മിഴിവൊടാളുന്നതോമലിന്‍ തൂമുഖം.)

പുലരി വീണ്ടും, മഴക്കോളൊഴിഞ്ഞു പൊന്‍
വെയിലു വീണൂ. അതേ നടപ്പാതയില്‍

അടിയളന്നു നടന്നു ഞാന്‍. ഒച്ചുകള്‍
എവിടെ ? ആര്‍ദ്രത വറ്റിയോ പാതയില്‍ ?

ചിലതു കാണായ്‌. ഉടഞ്ഞതാം തോടുകള്‍,
അതിനടിപ്പെട്ടരഞ്ഞതാമൊച്ചുകള്‍.

കാക്കകള്‍ വന്നു കൂട്ടമായ് കൊത്തുന്ന
മാംസപിണ്ഡങ്ങള്‍. ചത്തുമലച്ചവര്‍.

പോയരാവിലാഹ്ളാദം നുകര്‍ന്നവര്‍,
ഇന്നു ജീവിതം പാടെത്തകര്‍ന്നവര്‍.

അവയെ നോക്കി ഞാന്‍ നിന്നുപോയ് ; ഭീകരം
നിയതി കാട്ടുന്ന വൈപരീത്യങ്ങള്‍ ഹാ!

(ഇനിയൊരിക്കലെന്‍ ജീവിതത്തോടിലും
വിധിയമര്‍ത്തുമോ കാലടിയിങ്ങനെ ?

ചതയുമോ ? മുറിവേറ്റു കിടക്കുമോ ?
നിനവു കാണും കിനാവുടഞ്ഞീടുമോ ?

ജീവിതോത്സവപ്പിറ്റേന്നിനൊക്കെയും
ദു:ഖഭാവമോ ? നൈരാശ്യരാഗമോ ?)

വെയിലണഞ്ഞോതി മെല്ലെ, “ഈ നില്പ്പുവി-
ട്ടൊഴിക നിന്‍ വൃഥാ ശോകമൊതുക്കുക

നിരതനാവുക നിന്‍ കര്‍മ്മമണ്ഡലേ,
നാളെയല്ലല്ലയിന്നു താന്‍ ജീവിതം.”

4

ജീവന്റെ രഹസ്യം


എന്റെ ജീവന്റെ രഹസ്യം
ഞാന്‍ നിന്നെയറിയിക്കാം.
പഴയ കഥകളിലെ
ഭൂതത്താന്മാരുടേതുപോലെ
അതു നാലു കിളികളില്‍ കുടിയിരിക്കുന്നു.

ആദ്യത്തേത് ഒരു മയില്‍പ്പൂവന്‍.
കളിക്കളങ്ങളും കാല്‍പ്പന്തുകളും പരിചയമില്ലാത്ത,
നൃത്തം ചെയ്യാനും ചിലങ്കകെട്ടാനും വെമ്പിയ
എന്റെ കാലുകളാണ്‌
ആ മയൂരത്തെ കൊന്നാല്‍
കല്ലായിമാറുക.

രണ്ടാമത്തേത് ഒരു ചെമ്പോത്ത്.
എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ചുവപ്പ്‌
കണ്ണിലും ചിറകുകളിലുമേന്തുന്ന
അതിനെ നിഗ്രഹിച്ചാല്‍
മുട്ടുമുതല്‍ അരവരെ ഞാന്‍ ശിലയാവും.

അര മുതല്‍ നെഞ്ചു വരെയുള്ള ജീവന്‍
ഒരു കാക്കയിലാണ് വസിക്കുന്നത്.
ഒട്ടും കള്ളമില്ലാത്ത ജീവനാണത്.
ആരില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമല്ലാത്തത്.
ഏറ്റവും സാധാരണമായത്.
വിശന്നാല്‍ കരയുന്നത്.
നിറഞ്ഞാലുറങ്ങുന്നത്.

ഹൃദയവും കൈകളും
കണ്‌ഠവും മുഖവും
ഒരു കുയിലിലാണ്‌ ജീവിക്കുന്നത്.
അനുസ്യൂതം പാടുന്നത്.
കവിതയില്‍ ചേക്കേറുന്നത്.
പുറമേക്കഴകില്ലാത്തത്.
അകമേക്കഴലുള്ളത്.

ഇനി നിനക്ക് ഓരോന്നിനെയായി കൊല്ലാം.

നിന്നിലേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും
ഞാനോടിയെത്താതിരിക്കാന്‍
മയില്‍പ്പൂവന്റെ കഴുത്തു വെട്ടാം.

നിന്റെ ശരീരത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും
ഞാന്‍ മോഹിക്കാതിരിക്കാന്‍
ചെമ്പോത്തിനെ തീയിലെറിയാം.

നിനക്കു വേണ്ടി ഞാന്‍
ഉപവസിക്കാതിരിക്കാന്‍
കാക്കയെ മണ്ണില്‍ മൂടാം.

നിന്നെക്കുറിച്ച് നിര്‍ത്താതെ കവിതകളെഴുതാതിരിക്കാന്‍,
നിന്നെപ്പറ്റി ഉന്മത്തനായി പാടാതിരിക്കാന്‍,
നിന്നെയോര്‍ത്ത് തുടുക്കാതിരിക്കാന്‍,
ആ പെണ്‍കുയിലിനെ അമ്പെയ്തിടാം.

കാരണം
നിന്നെപ്പോലെതന്നെ ഇതെല്ലാമൊന്ന്
അവസാനിച്ചുകിട്ടാനാണ്‌
എനിക്കുമിഷ്ടം.