0

ഉടഞ്ഞ സൂര്യന്


ഉടച്ചുവല്ലോ നിന്റെ
നുറുങ്ങുസ്വപ്നങ്ങളെ
ഒടിച്ചുകളഞ്ഞു നിൻ
നിവർന്ന നട്ടെല്ലിനെ.
പടിക്കുപുറത്താക്കീ-
ട്ടിരുട്ടിൽ തണുപ്പത്ത്
കിടക്കാനയച്ചു നിൻ
നേരിനെ, സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ.

ധീരനാം പോരാളീ, നീ
അടരിൽ പൊലിഞ്ഞപ്പോൾ
ആയിരം മറ്റുള്ളോരി-
ന്നിവിടെപ്പോരാടുന്നൂ.
നിന്റെ സത്യത്തിന്നായി-
ട്ടിരുട്ടത്തിരുന്നവർ,
ജയഭീം മുഴക്കുന്നൂ.
നീയതു കേൾക്കുന്നുണ്ടോ ?

1

കട്ടില്‍


മുഷിഞ്ഞ വിരി.
പ്രേമവും വികാരവും
അതില്‍ കെട്ടുപിണഞ്ഞാടിയിരുന്നു.

ഒഴിഞ്ഞ മദ്യക്കുപ്പി.
ലഹരിയുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗം
അത്‌ പകര്‍ന്നിരുന്നു.

വെളുത്ത ഒരു പാവപ്പട്ടിക്കുട്ടി.
പാവയായി മാറുന്നതിനു മുന്‍പ്
ചെറുതായി കുരച്ച്
അതിവിടെ മുഴുവന്‍
ഓടി നടന്നിരുന്നു എന്നുറപ്പാണ്‌.

കട്ടിലിനടുത്ത് കുമിഞ്ഞുകൂടിയ
പാഴ്ക്കടലാസുകള്‍, പൊതികള്‍,
തുണിക്കഷ്ണങ്ങള്‍.
സുഖാലസ്യത്തില്‍ എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍
മടിച്ച് കട്ടിലില്‍ തന്നെ കിടന്നതിന്റെ
അവശിഷ്ടങ്ങളാണവ.

അടച്ചുപൂട്ടിയ സ്യൂട്കേസ്.
ഇവിടെയനുഭവിച്ച സന്തോഷം
മുഴുവനും കെട്ടിപൊതിഞ്ഞ്
അതിലടക്കിയിരിക്കുകയാണ്.

മുറിയില്‍ നിറഞ്ഞിരുന്ന
ആനന്ദത്തിന്റെ ഉടമയെവിടെ ?
വിരി പോലെ മുഷിഞ്ഞുവോ ?
മദ്യം പോലെ ഒഴിഞ്ഞുവോ ?
പട്ടിക്കുഞ്ഞുപോല്‍ പാവയായോ ?
പാഴ്ക്കടലാസു പോലെറിയപ്പെട്ടോ ?

പെട്ടിയില്‍ നിറച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന
സന്തോഷം എടുക്കാനായി വരുമായിരിക്കും.

എന്നെങ്കിലും.

0

നമുക്കിടയ്ക്ക്


നമുക്കിടയ്ക്കൊരു ഫോണ്‍കോള്‍,
ചെറുനേരം, കരള്‍ദൂരം.
നമുക്കിടയ്ക്കിരു വേനല്‍
ഒരു വര്‍ഷം, ഒരു ശൈത്യം.
നമുക്കിടയ്ക്കലയാഴി,
അതിഭീമം, അപ്രാപ്യം.
എന്നുടെ നീറും പ്രണയം
നിന്നുടെ നിസ്സംഗതയും.

1

ചേച്ചി തന്ന സഞ്ചി


ചേച്ചി തന്നയച്ച സഞ്ചിയിൽ
ഒരു പാത്രം സാമ്പാർ,
ഒരു തോരൻ, ഉപ്പിലിട്ടത്‌,
ചില മധുരങ്ങൾ, പല വറവുകൾ,
കുറച്ച്‌ നിവേദ്യം.
ചേച്ചി തന്നയച്ച സഞ്ചിയിൽ
നിറയെ സ്നേഹം, ഏറെ വാത്സല്യം.

0

മഞ്ഞുമലയാളം


രാവില്‍ മെല്ലെപ്പൊഴിയുന്ന
മഞ്ഞിനൊച്ച.
ഇലയില്ലാച്ചില്ലകളില്‍
തട്ടിത്തടഞ്ഞടര്‍ന്നുടഞ്ഞ്
മണ്ണു തൊടുന്ന വെണ്‍മഞ്ഞ്.
ഉരുകാതെയലിയാതെ
പുതപ്പായി നിലത്ത്.
പുലര്‍ച്ചെ
മഞ്ഞില്‍ പൂണ്ട കാലുകള്‍.
മഞ്ഞില്‍ തട്ടിത്തെറിച്ച
വെട്ടമേറ്റടയുന്ന മിഴികള്‍.
മഞ്ഞുപൂക്കള്‍ പെയ്ത് മൂടുന്ന
രോമക്കുപ്പായം.
മേല്‍പ്പുരകളുടെ അരികുകളില്‍
എപ്പോഴും വീഴാമെന്ന്
പേടിപ്പിക്കുന്ന അറ്റം കൂര്‍ത്ത
മഞ്ഞുവാളുകള്‍.
കല്ലുപാകിയ നടപ്പാതമേല്‍
നേര്‍ത്ത പാടയായി
ഉറഞ്ഞ വെള്ളം.

എന്നിലൂടെ മഞ്ഞിനെയുറ്റുനോക്കുന്ന
മഞ്ഞു കാണാത്ത പിന്‍തലമുറകള്‍.
മഞ്ഞുവീഴാത്ത നിലങ്ങളിലുയിര്‍ത്ത
മിണ്ടാട്ടം നിലച്ച
എന്റെ തായ്മൊഴി.
മഞ്ഞുപരപ്പില്‍ പകച്ച്
മൊഴിയറ്റ് ഞാന്‍.
മഴക്കിനാവ് കണ്ട്‌
എന്നിലുറങ്ങുന്ന അമ്മമൊഴി.

7

കൈകോര്‍ത്ത്


എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ നീ
ഒരു പര്‍വ്വതാരോഹണത്തിന്‌ കൊണ്ടുപോവുക.
അവ പറന്ന് മേഘങ്ങളെ സ്‌പര്‍ശിക്കട്ടെ.

താഴ്‌വരയില്‍ നിന്നുന്നതങ്ങളെ
നമുക്കൊന്നിച്ച് വീക്ഷിക്കാം.
എന്റെ കൈ പിടിച്ച് നീയെന്നെ നയിക്കുക.
നിലാവില്‍ നാം മലകയറുന്ന
ഈ രാത്രിയില്‍ ഹൃദയം തുറന്ന്
മതിമറന്ന് പാടാനായി ഒരു പുതിയ ഗീതകം
നീയെന്നെപ്പഠിപ്പിക്കുക.
പാറകളും, ഉരുളന്‍ കല്ലുകളും ചരിവുകളും
കടന്ന് നാം മുന്നേറുന്നു.
കാലിടറി ഞാന്‍ വീണുവെന്നാല്‍
നീയെന്റെ മുറിവുകളില്‍ തലോടുക.
മൂകരാത്രിക്ക് നാം കാതോര്‍ക്കുന്നു.
ഇരുണ്ട മരങ്ങളും തിളങ്ങുന്ന താരങ്ങളും
നമ്മുടെ കണ്‍കളില്‍ നിറയുന്നു.
ഭീതികളുടെ കൊടുമുടികളെ
നാമൊന്നിച്ച് കീഴടക്കുക.

പര്‍വ്വതത്തിന്റെ നിറുകയില്‍, എന്റെ പ്രേമമേ,
ഒരു ചുംബനത്താല്‍ നീയെനിക്ക് ശ്വാസമേകുക.
ശിഖരങ്ങളില്‍ ആഞ്ഞു വീശുന്ന
ശീതവാതങ്ങളില്‍, എന്റെ പ്രണയമേ,
നാം പരസ്പരം അഭയസ്ഥാനങ്ങളാവുക.

മലമുകളില്‍ ഉദയത്തിന്‌ കാത്തിരുന്ന്
മെല്ലെപ്പരക്കുന്ന ഇളവെയിലില്‍
നാം നിര്‍വൃതികൊള്ളുക.

പിന്നെ നമുക്ക് തിരികെ നടക്കാം.
കൈകോര്‍ത്ത്. ഒന്നിച്ച്.
വളഞ്ഞിറങ്ങുന്ന വഴികളിലൂടെ.
പന്തലിച്ച വൃക്ഷച്‌ഛായകള്‍ക്കടിയിലൂടെ.
പാറകള്‍ക്കു മുകളിലൂടെ.
ചരിവുകളിലൂടെ.
താഴേക്ക്, താഴേക്ക്, താഴേക്ക്.
നാമിരുപേര്‍ക്കും വീടെന്ന് വിളിക്കാനാവുന്ന
ഒരിടത്തേക്ക്..