ബോംബെ നഗരത്തില്‍ മറൈന്‍ ഡ്രൈവില്‍ ദീപാവലി ദിനത്തില്‍ ജാതിമതവര്‍ണ്ണവര്‍ഗ്ഗഭാഷാലിംഗഭേദമെന്യേ മനുഷ്യര്‍ ഒത്തുകൂടും. മത്താപ്പുകളും മേശപ്പൂക്കളും കത്തിയ്ക്കും. അമിട്ടുകളും പടക്കങ്ങളും പൊട്ടിയ്ക്കും. ഒരു മുന്‍പരിചയവുമില്ലാത്തവര്‍ പോലും ഒരുമിച്ചാഹ്ളാദിയ്ക്കും. ആഘോഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം യാത്രാമൊഴി പോലും ചൊല്ലാതെ അവരവരുടെ ലോകങ്ങളിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു പോകും…

ഉത്സവം തിമിര്‍ത്തീടും വേളയില്‍ ബാലന്മാരേ,
പങ്കുവച്ചിടുന്നെന്നോ, നിങ്ങളും മത്താപ്പൂക്കള്‍.
ആഴിതന്‍ തീരപ്പാതത്തിരക്കിന്‍ നടുക്കായി
തോഴരെപ്പോലെത്തമ്മില്‍ പുഞ്ചിരിച്ചീടുന്നെന്നോ.
തമ്മിലൊട്ടറിഞ്ഞില്ലാ നിങ്ങളെന്നതേ സത്യം;
എന്മനസ്സുരയ്ക്കുന്നൂ മൂകമായ് വീണ്ടും വീണ്ടും.
ഒരാള്‍ മാത്രമെന്തിന്നീ പുത്തനാം കുപ്പായത്തില്‍ ?
തിരിഞ്ഞീലല്ലീ, നിങ്ങള്‍ക്കിതിന്‍ കാരണം തെല്ലും.
ആരുമില്ലാത്തോന്‍, രണ്ടില്‍ ഒരാള്‍ മാത്രമെന്നുള്ള
കാര്യമൊട്ടോര്‍ക്കുന്നില്ലാ ബാലരേ, നിങ്ങള്‍ രണ്ടും.
ഉത്സവം കഴിഞ്ഞീടും, ഒരാള്‍ക്കായ് മിനുപ്പേറും
മെത്ത കാത്തിരുന്നീടും, അമ്മ താരാട്ടാന്‍ വെമ്പും,
മറ്റേയാള്‍ നിരത്തോരത്തുറങ്ങീടുമെന്നും താന്‍
ചെറ്റുമേ നിങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ചിന്തയേതുമില്ലല്ലോ.
ജീവിതവ്യത്യാസങ്ങള്‍ പുഞ്ചിരിപ്രകാശത്താല്‍
ഈവിധം മറച്ചീടും ഓമനപ്പൈതങ്ങളേ,
തത്ര നിങ്ങള്‍ നിന്നാനന്ദിയ്ക്കവേ , വിഷാദിച്ചേന്‍,
‘എത്ര ചേര്‍ന്നു നിന്നാലും ദൂരെയാണിവര്‍ പാരില്‍.’

വിണ്ണില്‍ നീങ്ങും കരിവരസമം കാളമേഘത്തെ നോക്കി
കണ്ണില്‍ നീരായ് കദനമൊഴുകി കാന്തയെപ്പറ്റിയോര്‍ത്തും,
നില്ക്കും യക്ഷപ്രണയകഥയാം മേഘദൂതം രചിയ്ക്കാന്‍
ഉള്‍ക്കാമ്പിങ്കല്‍ കവിതവിരിയും ദു:ഖമാകാം നിദാനം.

ഈ ഭൂചിത്രം മുഴുവനതുപോല്‍ ഭംഗിയില്‍ പദ്യമാക്കാന്‍
നാഭീപദ്മേ വിലസിയരുളും തായ നാവാര്‍ന്നതാവാം.
ഒന്നുണ്ടിങ്ങിന്നിവിടെയുയരും കാനനക്കാറ്റിലെല്ലാം
അന്നിന്‍ കാവ്യം നിറയെവിതറും ഭാവനാപുഷ്പഗന്ധം.

ഇന്നും രാവില്‍ കവിതയെഴുതാന്‍ ഞാനിരിയ്ക്കുന്ന നേരം
നന്നായ്ത്തോന്നും വരികളുടനീ താളിലാക്കുന്ന നേരം
കാതോര്‍ത്തെന്നാല്‍ വിജനവനിയില്‍ നിന്നു കേട്ടെന്നിരിയ്ക്കാം
ഏതോതെന്നല്‍ പതിയെയുയരെ പാടിടും മേഘദൂതം.