കൈകോര്‍ത്ത്


എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ നീ
ഒരു പര്‍വ്വതാരോഹണത്തിന്‌ കൊണ്ടുപോവുക.
അവ പറന്ന് മേഘങ്ങളെ സ്‌പര്‍ശിക്കട്ടെ.

താഴ്‌വരയില്‍ നിന്നുന്നതങ്ങളെ
നമുക്കൊന്നിച്ച് വീക്ഷിക്കാം.
എന്റെ കൈ പിടിച്ച് നീയെന്നെ നയിക്കുക.
നിലാവില്‍ നാം മലകയറുന്ന
ഈ രാത്രിയില്‍ ഹൃദയം തുറന്ന്
മതിമറന്ന് പാടാനായി ഒരു പുതിയ ഗീതകം
നീയെന്നെപ്പഠിപ്പിക്കുക.
പാറകളും, ഉരുളന്‍ കല്ലുകളും ചരിവുകളും
കടന്ന് നാം മുന്നേറുന്നു.
കാലിടറി ഞാന്‍ വീണുവെന്നാല്‍
നീയെന്റെ മുറിവുകളില്‍ തലോടുക.
മൂകരാത്രിക്ക് നാം കാതോര്‍ക്കുന്നു.
ഇരുണ്ട മരങ്ങളും തിളങ്ങുന്ന താരങ്ങളും
നമ്മുടെ കണ്‍കളില്‍ നിറയുന്നു.
ഭീതികളുടെ കൊടുമുടികളെ
നാമൊന്നിച്ച് കീഴടക്കുക.

പര്‍വ്വതത്തിന്റെ നിറുകയില്‍, എന്റെ പ്രേമമേ,
ഒരു ചുംബനത്താല്‍ നീയെനിക്ക് ശ്വാസമേകുക.
ശിഖരങ്ങളില്‍ ആഞ്ഞു വീശുന്ന
ശീതവാതങ്ങളില്‍, എന്റെ പ്രണയമേ,
നാം പരസ്പരം അഭയസ്ഥാനങ്ങളാവുക.

മലമുകളില്‍ ഉദയത്തിന്‌ കാത്തിരുന്ന്
മെല്ലെപ്പരക്കുന്ന ഇളവെയിലില്‍
നാം നിര്‍വൃതികൊള്ളുക.

പിന്നെ നമുക്ക് തിരികെ നടക്കാം.
കൈകോര്‍ത്ത്. ഒന്നിച്ച്.
വളഞ്ഞിറങ്ങുന്ന വഴികളിലൂടെ.
പന്തലിച്ച വൃക്ഷച്‌ഛായകള്‍ക്കടിയിലൂടെ.
പാറകള്‍ക്കു മുകളിലൂടെ.
ചരിവുകളിലൂടെ.
താഴേക്ക്, താഴേക്ക്, താഴേക്ക്.
നാമിരുപേര്‍ക്കും വീടെന്ന് വിളിക്കാനാവുന്ന
ഒരിടത്തേക്ക്..

2അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Filed under കവിത, ഗദ്യകവിത

ഒച്ചുകളുടെ ഉത്സവം (ചിന്തിച്ചുകൂട്ടല്‍ )


മഴ കുതിര്‍ത്ത കോണ്‍ക്രീറ്റ് നടപ്പാതയില്‍
പാതിരാത്രിയില്‍ നൂറുനൂറൊച്ചുകള്‍.

അതിമനോഹരം ചുരുളിച്ച തോടുകള്‍,
അവകളേന്തുന്ന സ്നിഗ്ധമാം മേനികള്‍.

പാതവക്കത്തെ വിദ്യുത്‌വിളക്കൊളി
വീണു മിന്നുന്ന കുഞ്ഞുപൊന്‍കട്ടകള്‍.

വഴിയിലങ്ങിങ്ങു കൂട്ടമായ് നീങ്ങുവോര്‍
വഴിനടക്കാരെ ഗൌനമില്ലാത്തവര്‍.

ഇഴുകിയൊന്നായലിഞ്ഞിണ ചേരുവോര്‍
ശുഭരതോത്സവമാചരിക്കുന്നവര്‍.

രാത്രി, നിര്‍ത്താതെ പെയ്യുന്ന മാരിയും,
വഴിവിളക്കുമീയുന്മത്ത സംഘവും

അവിടെ നോക്കി ഞാന്‍ നിന്നുപോയ് ; മോഹനം
പ്രകൃതി കാട്ടുന്ന ദൃശ്യജാലങ്ങള്‍ ഹാ!

( ഇനിമയോലുന്ന യൌവ്വനാനന്ദമേ
മനമുടക്കി നില്‍പ്പിന്നു ഞാന്‍ നിന്നിലായ്. )

മഴയിരച്ചാര്‍ത്തു വീണ്ടും. ആ നില്പു വി-
ട്ടൊടുവില്‍ ഞാനെന്നകം പൂകി നിദ്രയായ്.

(കനവിലെല്ലാം വസന്തം സുഗന്ധവും
മിഴിവൊടാളുന്നതോമലിന്‍ തൂമുഖം.)

പുലരി വീണ്ടും, മഴക്കോളൊഴിഞ്ഞു പൊന്‍
വെയിലു വീണൂ. അതേ നടപ്പാതയില്‍

അടിയളന്നു നടന്നു ഞാന്‍. ഒച്ചുകള്‍
എവിടെ ? ആര്‍ദ്രത വറ്റിയോ പാതയില്‍ ?

ചിലതു കാണായ്‌. ഉടഞ്ഞതാം തോടുകള്‍,
അതിനടിപ്പെട്ടരഞ്ഞതാമൊച്ചുകള്‍.

കാക്കകള്‍ വന്നു കൂട്ടമായ് കൊത്തുന്ന
മാംസപിണ്ഡങ്ങള്‍. ചത്തുമലച്ചവര്‍.

പോയരാവിലാഹ്ളാദം നുകര്‍ന്നവര്‍,
ഇന്നു ജീവിതം പാടെത്തകര്‍ന്നവര്‍.

അവയെ നോക്കി ഞാന്‍ നിന്നുപോയ് ; ഭീകരം
നിയതി കാട്ടുന്ന വൈപരീത്യങ്ങള്‍ ഹാ!

(ഇനിയൊരിക്കലെന്‍ ജീവിതത്തോടിലും
വിധിയമര്‍ത്തുമോ കാലടിയിങ്ങനെ ?

ചതയുമോ ? മുറിവേറ്റു കിടക്കുമോ ?
നിനവു കാണും കിനാവുടഞ്ഞീടുമോ ?

ജീവിതോത്സവപ്പിറ്റേന്നിനൊക്കെയും
ദു:ഖഭാവമോ ? നൈരാശ്യരാഗമോ ?)

വെയിലണഞ്ഞോതി മെല്ലെ, “ഈ നില്പ്പുവി-
ട്ടൊഴിക നിന്‍ വൃഥാ ശോകമൊതുക്കുക

നിരതനാവുക നിന്‍ കര്‍മ്മമണ്ഡലേ,
നാളെയല്ലല്ലയിന്നു താന്‍ ജീവിതം.”

2അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Filed under കവിത

ജീവന്റെ രഹസ്യം


എന്റെ ജീവന്റെ രഹസ്യം
ഞാന്‍ നിന്നെയറിയിക്കാം.
പഴയ കഥകളിലെ
ഭൂതത്താന്മാരുടേതുപോലെ
അതു നാലു കിളികളില്‍ കുടിയിരിക്കുന്നു.

ആദ്യത്തേത് ഒരു മയില്‍പ്പൂവന്‍.
കളിക്കളങ്ങളും കാല്‍പ്പന്തുകളും പരിചയമില്ലാത്ത,
നൃത്തം ചെയ്യാനും ചിലങ്കകെട്ടാനും വെമ്പിയ
എന്റെ കാലുകളാണ്‌
ആ മയൂരത്തെ കൊന്നാല്‍
കല്ലായിമാറുക.

രണ്ടാമത്തേത് ഒരു ചെമ്പോത്ത്.
എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ചുവപ്പ്‌
കണ്ണിലും ചിറകുകളിലുമേന്തുന്ന
അതിനെ നിഗ്രഹിച്ചാല്‍
മുട്ടുമുതല്‍ അരവരെ ഞാന്‍ ശിലയാവും.

അര മുതല്‍ നെഞ്ചു വരെയുള്ള ജീവന്‍
ഒരു കാക്കയിലാണ് വസിക്കുന്നത്.
ഒട്ടും കള്ളമില്ലാത്ത ജീവനാണത്.
ആരില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമല്ലാത്തത്.
ഏറ്റവും സാധാരണമായത്.
വിശന്നാല്‍ കരയുന്നത്.
നിറഞ്ഞാലുറങ്ങുന്നത്.

ഹൃദയവും കൈകളും
കണ്‌ഠവും മുഖവും
ഒരു കുയിലിലാണ്‌ ജീവിക്കുന്നത്.
അനുസ്യൂതം പാടുന്നത്.
കവിതയില്‍ ചേക്കേറുന്നത്.
പുറമേക്കഴകില്ലാത്തത്.
അകമേക്കഴലുള്ളത്.

ഇനി നിനക്ക് ഓരോന്നിനെയായി കൊല്ലാം.

നിന്നിലേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും
ഞാനോടിയെത്താതിരിക്കാന്‍
മയില്‍പ്പൂവന്റെ കഴുത്തു വെട്ടാം.

നിന്റെ ശരീരത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും
ഞാന്‍ മോഹിക്കാതിരിക്കാന്‍
ചെമ്പോത്തിനെ തീയിലെറിയാം.

നിനക്കു വേണ്ടി ഞാന്‍
ഉപവസിക്കാതിരിക്കാന്‍
കാക്കയെ മണ്ണില്‍ മൂടാം.

നിന്നെക്കുറിച്ച് നിര്‍ത്താതെ കവിതകളെഴുതാതിരിക്കാന്‍,
നിന്നെപ്പറ്റി ഉന്മത്തനായി പാടാതിരിക്കാന്‍,
നിന്നെയോര്‍ത്ത് തുടുക്കാതിരിക്കാന്‍,
ആ പെണ്‍കുയിലിനെ അമ്പെയ്തിടാം.

കാരണം
നിന്നെപ്പോലെതന്നെ ഇതെല്ലാമൊന്ന്
അവസാനിച്ചുകിട്ടാനാണ്‌
എനിക്കുമിഷ്ടം.

2അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Filed under ഗദ്യകവിത

ദൂരപ്പുഴ


ഒരു പുഴയെന്‍ വീട്ടീന്നരമൈലകലത്തില്‍.
പേരു ചോദിച്ചിട്ടില്ല.
ആരും പറഞ്ഞു തന്നതുമില്ല.

ചരിത്രത്തില്‍ ചൂര്‍ണ്ണിയും
ചിലപ്പതികാരവും
വെള്ളപ്പൊക്കവും വഞ്ചി-
ത്തുറമുഖനാശവും
പഠിച്ചതാണ്. പരീക്ഷയില്‍
ജയിച്ചതാണ്.

ഭൂശാസ്ത്രത്തില്‍ പെരിയാറ്റിന്‍
നീല ഞരമ്പുകള്‍
ഭംഗിയില്‍ വരച്ചതാണ്. മാര്‍ക്കു
വാങ്ങിച്ചതാണ്.

ആ പുഴയെന്‍ വീട്ടീന്നരമൈലകലത്തില്‍.
പേരു ചോദിച്ചിട്ടില്ല.
ആരും പറഞ്ഞു തന്നതുമില്ല.

ഒരു പുഴയെന്‍ വീട്ടീന്നരമൈലകലത്തില്‍.
കാണാന്‍ പോയിട്ടില്ല.
ആരും കൊണ്ടുപോയതുമില്ല.

കൊച്ചിക്കും തൃശ്ശൂര്‍ക്കും പോകുമ്പോള്‍ മാത്രം ഞാന്‍
ബസ്സിന്റെയുള്ളില്‍ നിന്നലസമായ് നോക്കിടും.
യാത്രയില്‍ ‘പെരിയാറേ..’ ഗാനത്തിന്‍ കുളിരില്‍ ഞാന്‍
ആഴ്‌ന്നുപോയീടും, തന്നത്താന്‍ മറന്നുപോയീടും.

ആ പുഴയെന്‍ വീട്ടീന്നരമൈലകലത്തില്‍.
കാണാന്‍ പോയിട്ടില്ല.
ആരും കൊണ്ടുപോയതുമില്ല.

ഒരു പുഴയെന്‍ വീട്ടീന്നരമൈലകലത്തില്‍.

ഒരിക്കലുമതില്‍ മുങ്ങി നനഞ്ഞതില്ല.
പുഴങ്കരക്കാറ്റിലുണങ്ങിയതുമില്ല.

ഒരു കുമ്പിള്‍ കോരി മുഖം കഴുകീല.
ഒരു തുള്ളി പോലും രുചിച്ചു നോക്കീല.

ഒരു സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും ഉറവപൊട്ടീല.
ഒരു കവിതയില്‍ പോലും ഒഴുകിവന്നീല.

ആ പുഴയെന്‍ വീട്ടീന്നരമൈലകലത്തില്‍.
പെരിയാര്‍!
എപ്പോഴുമകലത്താപ്പുഴ.

8അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Filed under കവിത, ഗദ്യകവിത

മരങ്ങളും മോഹങ്ങളും


ചില മരങ്ങള്‍ക്കെങ്കിലും മോഹമുണ്ടാകില്ലേ ?
ഒന്നു കുതിച്ചു ചാടാന്‍.
ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളില്‍ അകപ്പെട്ട് കിടക്കുന്ന
വേരുകള്‍ വലിച്ചൂരിയെടുത്ത്
ഗുരുത്വാകര്‍ഷണത്തെ അതിലംഘിച്ച്
നിലം തൊടാതെ
എവിടെയും ഉറയ്ക്കാതെ
ഊരു ചുറ്റി നടക്കാന്‍.
തുഞ്ചത്തും താഴത്തും കൂടുവച്ചിരിക്കുന്ന
പക്ഷികളെയും അണ്ണാര്‍ക്കണ്ണന്മാരെയും
കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞ് സ്വതന്ത്രനാവാന്‍.
തന്നെപ്പോലെയുള്ള മറ്റൊരു മരത്തിന്റെ ചില്ല പിടിച്ച്
ആരാരും കാണാത്ത ഇതുവരെ കേള്‍ക്കാത്ത
ഒരിടത്തെത്തി അവിടെയൊന്നിച്ച് ജീവിക്കാന്‍.
ഇതിനൊന്നും കഴിയാത്തതിന്റെ
വിഷാദം കൊണ്ടാവണം
മരങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്.

12അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Filed under ഗദ്യകവിത

പരാജിതന്റെ ഗാനം


താഴിട്ടു പൂട്ടട്ടെ ഞാനീവാതിലെന്നോമലേ.
അണച്ചു വയ്ക്കട്ടെ ഞാനെന്റെയുള്‍വെളിച്ചങ്ങള്‍.
നീയിനി വരേണ്ടിങ്ങോട്ടെന്നെ നീ വിളിക്കേണ്ട.
നീ വന്നു വിളിച്ചാലും വരില്ല നിന്‍ കൂടെ ഞാന്‍.

ഇതെന്റെ കൂട്. ഞാനിതിലെക്കിളി. എന്റെ
കാല്‍കളെച്ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞൊരു നീള്‍ പൊക്കിള്‍ക്കൊടി.
രക്തബന്ധങ്ങള്‍, നിറവേറ്റണ്ട കര്‍മ്മങ്ങളും
എന്‍ ചിറകോരോന്നിലും കുമിഞ്ഞു കനക്കുന്നു.
ശിരസ്സില്‍, എന്‍ പൂര്‍വ്വികര്‍ ജിവിച്ച ത്യാഗത്തിന്റെ
ചുട്ടുനീറ്റുന്ന പൊന്നിന്‍ കിരീടം ചൂടുന്നു ഞാന്‍.
എന്റെയീണത്തില്‍ ശ്രുതിനിഷ്കര്‍ഷ. എന്‍ വാക്കുകള്‍
താളങ്ങള്‍ക്കകത്തു വീര്‍പ്പുമുട്ടിക്കിടക്കുന്നോര്‍.
എന്‍ മാരിവില്ലും വിണ്ണും ഇന്നുമമ്മതന്‍ ഗര്‍ഭ-
പാത്രത്തിനുള്ളില്‍ മാത്രം വിടര്‍ന്നു വാടീടുന്നു.

ഓമലേ, നിന്നെപ്പൂകാന്‍ നിന്‍ കൂടെയിരുന്നീടാന്‍
എന്റെ ജീവഗാനം നീയൊത്തു പാടുവാനായും
എന്നെ വിട്ടയച്ചീടാന്‍ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിട്ടും
പിടഞ്ഞു കുതിച്ചിട്ടും തളര്‍ന്നിരിയ്ക്കുന്നു ഞാന്‍.
ഇനിയീ തണവുള്ള കറുത്തനിലത്തേയ്ക്കു
തോല്‍വി സമ്മതിച്ചങ്ങു വീണുതാഴുക മാത്രം.
ഇനിയീ ഇരുള്‍മുറി തന്നിലായ് കണ്ണും പൂട്ടി
പക്ഷങ്ങളൊതുക്കീട്ടു നിദ്രകൊള്ളുക മാത്രം.
ഇപ്പതുപതുപ്പുള്ള സുരക്ഷിതത്വത്തിന്നായ്
തീവ്രമാം മോഹങ്ങളെ മറന്നുപോകല്‍ മാത്രം.
ഇനിയീത്തുറുങ്കിതില്‍ മരണം വന്നീടാനായ്
കാത്തിരിക്കുക മാത്രം കാത്തിരിക്കുക മാത്രം.

താഴിട്ടു പൂട്ടുന്നു ഞാനീവാതിലെന്നോമലേ.
അണച്ചു വയ്ക്കുന്നു ഞാനെന്റെയുള്‍വെളിച്ചങ്ങള്‍.
നീയിനി വരേണ്ടിങ്ങോട്ടെന്നെ നീ വിളിക്കേണ്ട.
നീയിനി വരേണ്ടിങ്ങോട്ടെന്നെ നീ വിളിക്കേണ്ട.

1 അഭിപ്രായം

Filed under കവിത

മൌനപ്പുഴ


ഒരു നദിയായ് നിന്‍ മൌനം
നമുക്കു മദ്ധ്യേ.
നിന്റെ ഹൃദയം നദീഗര്‍ഭം.
പ്രവാഹാന്ത്യമെന്നുള്ളം.
ആഴമേറുന്ന
നിത്യം കനത്തു പരക്കുന്നീ
പുഴയില്‍ മുങ്ങിത്താഴുന്നെന്റെ വാക്കുകള്‍,
ഗദ്ഗദങ്ങള്‍, എന്‍ നിശ്വാസങ്ങള്‍.
 
ഇതുവറ്റിയ്ക്കും രാഗവേനല്‍
നീ പടര്‍ത്തേണ്ട.
നിന്‍ കളിപറച്ചിലില്‍
ഇളവേല്ക്കാനേ മോഹം.
നിന്‍പ്രേമപ്പത്തേമാരി
നങ്കൂരമിടേണ്ടെന്നില്‍.
നിന്‍ സൌഹൃദത്തിന്‍
കളിവള്ളമിങ്ങൊഴുക്കുക.
 
 

4അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Filed under കവിത